Bogoria
Stara wieś położona na Nizinie Koprzywnickiej w mezoregionie Nizina Nadwiślańska. Występuje już w średniowieczu. Pod koniec XII w. książę Kazimierz Sprawiedliwy przekazał położoną pod Świniarami osadę Mikołajowi Bogorii i być może w ten sposób powstała w Sandomierskiem kolejna miejscowość o nazwie Bogoria. W rękach tego rodu, Bogoria była przez następne stulecia. Pod koniec XIX w. w folwarku (obejmującym ok. 200 ha) w Bogorii mieszkało w dwóch drewnianych domach 11 osób. Właścicielem majątku była wtedy Helena Baczyńska.
Współczesna Bogoria to wioska sadownicza z dominacją jabłoni i wiśni. W strukturze gospodarstw rolnych najwięcej jest małych gospodarstw 2-3 ha, ale położonych na urodzajnych glebach, zwięzłych madach klasy bonitacyjnej I-III. Przed erą „ogrodniczą”, teren wsi wykorzystywany był przede wszystkim pastwiskowo-łąkowo (chów bydła i trzody), jako że wysoko poziom wód gruntowych uniemożliwiał w niższych partiach, Bogoria leży w terenie nadwiślańskim, zalewowym – typowe uprawy polowe. Po uruchomieniu kopalni siarki w Piasecznie, poziom wód gruntowych radykalnie się obniżył i można było wykorzystać rolniczo, przede wszystkim ogrodniczo (warzywnictwo i sadownictwo), większość terytorium wsi. W Bogorii uprawiano dużo pomidorów. Mimo małych gospodarstw, intensywna uprawa ogrodnicza dawała mieszkańcom pracę i godziwe dochody. Połączone z dochodami z zatrudnienia w „siarce” pozwoliły na wysoki poziom – jak na polskie warunki – życia. Wilgotne grunty zostały osuszone również specjalnymi rowami do Wisły. Na byłych, grząskich fragmentach Bogorii budowano nawet domy i zabudowania gospodarskie. Sytuacja zaczęła się zmieniać od 200 roku, kiedy to poziom wód gruntowych znowu się podniósł, wskutek zaprzestania kompleksowego odwadniania posiarkowego terenu (w czasie eksploracji rudy siarkowej, w pobliskim Piasecznie stale pracowały pompy). Wskutek tego, jak twierdzi mgr inż. Elżbieta Słabiak, mieszkanka tej wsi, działaczka Kółek Rolniczych w rejonie sandomierskim – w sadach „wypadają” drzewa, będące w okresie produkcyjnym i teren wsi pod względem stosunków wodnych i użytkowanie rolniczych gruntów wraca do stanu sprzed „ery siarkowej”. W związku z tym, współczesna Bogoria traci zainteresowanie rolnictwem. Pola są odłogowane. Młodzi wędrują do pracy poza regionem. Sporo mężczyzn pracuje na budowach w Warszawie. Kobiety natomiast, także starsze, znajdują zatrudnienie jako opiekunki domowe we Włoszech. Statystyczne zatrudnienie wsi nie oddaje faktycznego stanu zamieszkania miejscowości. Na koniec 2010 r. mieszkało w Bogorii 269 osób.
Bibliografia
Opis miejscowości zacytowano w całości z książki „Encyklopedia Sandomierska – Tom I” autorstwa Józefa Myjaka wydana przez Starostwo Powiatowe w Sandomierzu wydawnictwa Myjakpress „Folwark Miejski”