Gągolin
Nazwa wsi może być pochodzenia awiofuanistycznego, od gnieżdżących się tu gęsto ptaków gągołów. Stara wieś nadwiślańska.
CZEŚCI WSI:
Soczówka.
W 1927 r. było we wsi 21 zagród zamieszkałych przez przeszło 90 osób, natomiast w pół wieku później, sama wieś miała tylko 13 zagród i 60 mieszkańców. Ale do dóbr gągolińskich należała jeszcze nomenklatura i folwark w Otoce. Po wystawieniu w 1878r. dóbr na licytacje (ziemię kupili wtedy na działki chłopi), podzieliły się na trzy miejscowości. Pod koniec XIX w. w Gągolinie było 14 zagród, w których mieszkały 84 osoby i miały do dyspozycji zaledwie 30 ha ziemi uprawnej. W latach 20. XX w. mieszkało w Gągolinie 90 osób w 16 domach. W międzywojniu funkcjonował tu przewóz (prom) przez Wisłę.
Współczesny Gągolin specjalizuje się w ogrodnictwie, warzywnictwie. W czasie eksploatacji złóż siarkowych w odkrywce kopalnianej pracowały również pompy odwadniające nie tylko kopalnie, ale także okolicę. Po pewnym czasie poziom wód gruntowych na tyle się obniżył, że rolnicy zaczęli zmieniać trwałe użytki zielone na warzywniki i sady. Ogrodnictwo pozytywnie wpłynęło na poziom materialny gospodarstw. Załamanie produkcji rolnej zaczęło się po przemianach 1989 roku. Stopniowo malało zainteresowanie ogrodnictwem, które mieszkańcom wsi przynosiło coraz mniejsze korzyści. Dużo pól jest odłogowanych i stopniowo zamieniają się w zespół leśny. Obecnie na 29 zamieszkałych w Gągolinie zagród, produkcją rolną z prawdziwego zdarzenia zajmuje się tylko 7. Podstawą bytu materialnego w wielu rodzinach są emerytury i renty (w tym rolnicze). Spora grupa mieszkańców, szczególnie młodych, wyjeżdża do pracy w mieście i za granicą. Mężczyźni zatrudniają się po praktycznym przyuczeniu do zawodu na budowach w Warszawie. Na koniec 2010 r. w Gągolinie mieszkało 110 osób.
Bibliografia
Opis miejscowości zacytowano w całości z książki „Encyklopedia Sandomierska – Tom I” autorstwa Józefa Myjaka wydana przez Starostwo Powiatowe w Sandomierzu wydawnictwa Myjakpress „Folwark Miejski”